Drinken is geen taboe, ermee stoppen wel

Tot zonsopgang drinken, overgeven op straat, lallend en schreeuwend thuiskomen: ik deed het allemaal. Door anderen werd het niet per se als raar of ongepast gezien.

‍

Behalve misschien door die meneer die me ooit op zijn trekhaak zag springen toen hij vroeg naar zijn werk ging. Ik kwam net uit de kroeg en was mijn grenzen (weer) totaal kwijt...

‍

Het rare was dat ik jaren later met anderen deelde dat ik eigenlijk ooit wel eens compleet zou willen stoppen met drinken en ik toen wél werd aangekeken alsof ik gek was. Of alsof ik een enorme alcoholist was. Iemand van een andere planeet.

‍

Ik heb ook weleens gemerkt dat mensen de neiging kregen over het onderwerp 'willen stoppen met drinken' zachtjes te gaan praten.

‍

Ik vond het pijnlijk en grappig tegelijk.

Drinken was normaal. Stoppen blijkbaar niet.

Want het is toch ergens ongelofelijk interessant dat in onze cultuur drinken en grenzeloos gedrag, tot op zekere hoogte, als normaal worden gezien en dat stoppen met drinken eigenlijk een taboe is.

‍

Iets waar je liever niet over begint. Of waarbij je oppast wat je zegt en tegen wie.

‍

Want als je zegt te willen stoppen met drinken, loop je het risico dat een ander daaruit opmaakt dat je een enorm drankprobleem hebt. Dat je niets anders doet dan drinken en dat je het allemaal niet zo ‘picobello op orde hebt’ als zij.

‍

Zij denken immers niet aan stoppen. Zij zijn blijkbaar senang bij hun drankgebruik en dus zullen ze wel minder drinken of meer controle over zichzelf hebben.

‍

In zo’n gesprek kan een ander zich beter dan jij gaan voelen. Of jij voelt jezelf minder dan een ander.

‍

Niet gelijkwaardig. Hulpbehoevend. Zielig.

‍

En eerlijk is eerlijk: dit heb ik best weleens meegemaakt toen ik uit onbevangenheid begon over stoppen met drinken.

‍

Dus zweeg ik er later liever over.

Ik wilde gewoon niet meer drinken

Ik wilde gewoon van alcohol af.

‍

Niet omdat mijn leven volledig in puin lag. Niet omdat ik onder de brug sliep. Of totaal niet meer funtioneerde. Maar omdat ik ergens voelde dat alcohol niet meer paste bij het leven dat ik wilde leiden. En bij de persoon die ik wilde zijn.

‍

De brakheid.

Niet scherp zijn.

Niet alles uit de dag halen.

‍

Ik was het zo zat!

‍

Het zou mooi zijn als het geen taboe meer zou zijn als je openlijk zegt aan jezelf te willen werken. Op welke manier dan ook.y

‍

Dat je gewoon kunt zeggen: ik wil niet meer drinken. Zonder dat een ander daar meteen iets van hoeft te vinden. Zonder dat je jezelf moet verantwoorden. Zonder dat er eerst iets verschrikkelijks gebeurd moet zijn om die keuze te rechtvaardigen.

‍

Want waarom zou je moeten wachten tot je leven in puin ligt voordat je besluit dat iets niet meer bij je past?

Waarom is het zo normaal om te drinken, maar moet je uitleggen waarom je daarmee wilt stoppen?

Misschien moeten we stoppen met drinken eens wat minder als een probleem gaan zien.

‍

Maar juist als dikke vette ambitie.

Ambitie naar een mooier leven.

‍

Naar een leven waarin je 's ochtends wakker wordt en zin hebt in de dag. Waarin je helder bent, energie hebt en jezelf niet steeds opnieuw hoeft te herstellen van de avond ervoor.

‍

En wat mij betreft is dat helemaal niets om zachtjes over te praten.‍