Wanneer ben je eigenlijk succesvol gestopt met drinken?

Telkens als ik probeerde te stoppen met drinken, kwam er een moment waarop ik dacht dat het gelukt was.

Ik had bijvoorbeeld twee of drie dagen niet gedronken. En als ik er dan ook nog nauwelijks behoefte aan had gehad, dacht ik: zie je wel, ik kan dit prima.

‍

Alleen begon het vaak juist op zo'n dag tegen de avond weer te kriebelen. "Ja maar, is dit het dan?"

‍

Mijn leven was niet ineens totaal veranderd. Ik voelde me soms nog steeds onrustig of leeg. Mijn problemen waren er ook nog gewoon. En bovendien had ik inmiddels bewezen dat ik best een paar dagen zonder alcohol kon.

‍

Dus zo erg kon het allemaal niet zijn.

Dan kon ik toch net zo goed weer drinken?

En dat deed ik dan.

‍

De volgende ochtend wist ik meestal weer precies waarom ik ook alweer had willen stoppen. Niet dat ik vervolgens meteen opnieuw stopte. Soms gingen er weken of maanden voorbij voordat ik weer een poging deed. Als ik dronk, wilde ik stoppen. En als ik een tijdje niet dronk, wilde ik uiteindelijk weer drinken.

Wanneer was stoppen dan geslaagd?

Achteraf denk ik dat ik steeds naar het verkeerde bewijs zocht. Ik dacht dat succesvol stoppen betekende dat ik geen alcohol dronk. Dus iedere alcoholvrije dag was een goede dag. Als ik een glas afsloeg, was ik goed bezig. Als ik een week niet dronk, had ik bewezen dat ik het kon.

‍

Maar daarmee was er aan mijn behoefte aan alcohol nog helemaal niets veranderd. Ik wilde het nog steeds.

Ik nam het alleen niet. En dat verschil vind ik inmiddels heel belangrijk.

‍

Want zolang ik trots moest zijn omdat ik alcohol had weerstaan, had alcohol blijkbaar nog steeds iets wat ik graag wilde hebben. Dan was ik misschien gestopt met drinken, maar nog lang niet klaar met alcohol.

Niet drinken is niet hetzelfde als vrij zijn

Dat heb ik lange tijd niet begrepen. Ik dacht dat vrijheid betekende dat ik niet meer dronk.

Nu denk ik daar anders over.

‍

Ik drink inmiddels sinds 2016 geen alcohol meer, maar dat aantal jaren vind ik eigenlijk niet zo interessant. Veel belangrijker vind ik dat ik niet meer bezig ben met niet-drinken.

‍

Ik hoef mezelf niet tegen te houden. Ik hoef niet te tellen hoe lang ik al niet gedronken heb. Ik hoef tijdens een etentje niet trots op mezelf te zijn omdat ik geen wijn heb genomen.

‍

Ik heb er geen behoefte aan.

‍

Ik kán het nemen. Ik mág het nemen. Maar ik wil het niet.

Wanneer was ik dan succesvol gestopt?

Er is niet één dag geweest waarop ik wakker werd en dacht: zo, nu ben ik succesvol gestopt.

Het ging geleidelijk. Ik begon beter te begrijpen waarom ik dronk. Wat alcohol voor me deed. Op welke momenten ik er behoefte aan kreeg en wat ik op die momenten eigenlijk nodig had.

‍

Daardoor veranderde niet alleen wat ik deed. Ook mijn behoefte veranderde.

‍

Alcohol werd steeds minder belangrijk. De discussie in mijn hoofd werd stiller. Tot er uiteindelijk nauwelijks nog iets te bespreken viel.

‍

En misschien is dat voor mij wel het grootste verschil tussen stoppen met drinken en succesvol stoppen met drinken. Niet dat je alcohol de rest van je leven succesvol weet te weerstaan.

‍

Maar dat er op een gegeven moment niets meer te weerstaan valt. En dat alcohol daarna geen ruimte meer innam in mijn hoofd en mijn leven. Dát voelt voor mij als succesvol gestopt zijn.