Hoe verander ik mijn levensstijl?

Het veranderen van je levensstijl klinkt eigenlijk heel simpel. Minder drinken. Gezonder eten. Meer bewegen. Op tijd naar bed. Minder suiker. We weten meestal prima wat beter voor ons zou zijn.

‍

En toch doen we het niet altijd.

‍

Dat vind ik interessant. Want blijkbaar zit er een verschil tussen weten wat je wilt en er ook daadwerkelijk naar leven.

‍

Zelf heb ik dat heel sterk ervaren met alcohol. Ik wist allang dat ik minder wilde drinken. Ik wist ook waarom. En ik heb vaak genoeg geprobeerd om afspraken met mezelf te maken. Maar een leven zonder alcohol werkte gewoon voor mij niet.

‍

Ik miste het als ik niet dronk.

Je doet het niet voor niets

Dat is misschien wel het belangrijkste wat ik ben gaan begrijpen over mijn eigen gedrag: ik deed het niet zomaar.

‍

Er waren voor mij redenen om te drinken.

‍

Ik dronk omdat ik verlangde naar ontspanning. Omdat ik wilde loslaten. Omdat ik zin had in gezelligheid. Omdat alcohol voor mijn gevoel iets toevoegde aan een avond. Om even uit te staan. Mezelf te verdoven.

‍

Er waren echt talloze redenen om te drinken.

‍

En natuurlijk kon ik besluiten om niet te drinken. Dat heb ik ook vaak genoeg gedaan. Maar daarmee was de reden waarom ik wilde drinken nog niet verdwenen. De behoefte, het verlangen, de drang naar drank was er nog.

‍

Ik dronk dan niet, maar wílde het nog wel. En precies daar zat voor mij het probleem.

Ik probeerde vooral mezelf onder controle te krijgen

Lange tijd dacht ik dat ik gewoon duidelijker moest zijn tegen mezelf. Minder drinken. Niet doordeweeks. Een tijdje helemaal niet. Me aan mijn eigen afspraken houden. En dat lukte heel soms ook even.

‍

Tot het niet meer lukte.

‍

Want eigenlijk probeerde ik mezelf iets te ontzeggen waar ik tegelijkertijd nog steeds naar verlangde. Dat is een beetje alsof je iedere avond je favoriete taart op tafel zet en vervolgens probeert om hem niet op te eten. Het kán.

‍

Maar het is wel verdomd hard werken.

‍

En zo voelde niet drinken voor mij ook. Alsof ik steeds opnieuw een keuze moest maken. Alsof ik iedere keer weer moest besluiten dat ik het niet wilde. Terwijl ik het gewoon nog wel wilde.

Ik hoefde niet harder mijn best te doen

De echte verandering kwam bij mij dan ook niet toen ik nóg gedisciplineerder werd.

‍

Er veranderde iets anders.

‍

Ik begon anders te kijken naar alcohol. En vooral naar wat ik dacht dat alcohol mij gaf. Want zolang ik dacht: met alcohol is het gezelliger, moest ik iets opgeven als ik niet dronk.

‍

Zolang ik dacht: hiermee kan ik eindelijk ontspannen, moest ik iets missen als ik het niet nam.

‍

En zolang ik dacht: ik wil het eigenlijk wel, maar het is beter van niet, bleef niet drinken een soort gevecht met mezelf.

‍

Pas toen dát begon te veranderen, veranderde mijn gedrag mee. Niet van de ene op de andere dag. Maar ik merkte wel dat er iets verschoof.

‍

Ik hoefde mezelf steeds minder tegen te houden. Het niet drinken ging meer vanzelf.

Het was niet alleen alcohol

Alcohol was voor mij uiteindelijk maar één onderdeel van mijn levensstijl. Want, zeker nadat ik uiteindelijk gestopt was, herkende ik hetzelfde mechanisme in andere dingen:

‍

Eten terwijl ik eigenlijk geen honger heb. Suiker omdat ik even iets lekkers wil. Koffie om wakker te worden. Te laat naar bed gaan terwijl ik weet dat ik moe ben. Dingen doen waarvan ik rationeel allang weet dat ze me niet brengen waar ik naartoe wil.

‍

Ik kan daar regels voor maken.

‍

En soms doe ik dat ook. Maar ik vind het inmiddels veel interessanter om te kijken naar waarom ik iets überhaupt wil.

‍

Wat denk ik dat het me gaat geven?

Waar verlang ik eigenlijk naar?

En krijg ik dat op deze manier wel?

‍

Dat heeft voor mij veel meer veranderd dan mezelf steeds opnieuw vertellen wat ik wel en niet zou moeten doen.

Een nieuwe levensstijl voelt uiteindelijk niet nieuw meer

Inmiddels ben ik gestopt met roken, drinken, koffie, medicijnen voor astma, suiker en gefrituurd eten. Waarom? Omdat het me meer kostte dan dat het me nog opleverde. Ik werd er ongelukkiger van, niet gelukkiger.

‍

Het één heeft zich voor het ander ingeruild: alcohol voor meer sporten en betere seks, roken voor meer fitheid en lekker in mijn lichaam voelen, medicijnen voor astma voor minder benauwdheid (ironisch genoeg) en gevoelens van afhankelijkheid en suiker voor minder hongergevoelens en een stabieler gewicht. En alles bij elkaar steeds meer gevoelens van kracht, avontuur en lol in het leven.

‍

Dus nogmaals: ik werd er alleen maar gelukkiger van, niet ongelukkig.

‍

En op een gegeven moment ben je niet meer iemand die voortdurend probeert anders te leven. Je lééft gewoon zo. Naar je nieuwe levensstijl.

‍

Het gaat vanzelf.

‍

Niet omdat je iedere dag opnieuw de juiste beslissing neemt, maar omdat die beslissingen geen beslissingen meer zijn: het is al lang al besloten.

‍

Het past simpelweg niet meer bij het leven dat ik wil.

Niet meer bij de persoon die ik wil zijn.

En dus is het voor mij klaar.