Als je niet meer in Sinterklaas gelooft

Ken je dat gevoel dat je iets eenmaal hebt gezien en het daarna niet meer níét kunt zien?

‍

Dat je iemand bijvoorbeeld lange tijd op een voetstuk hebt geplaatst en er iets gebeurt waardoor je ineens anders naar diegene kijkt. Je kunt daarna nog steeds van iemand houden of een goede relatie hebben, maar terug naar hoe je daarvoor naar die persoon keek, lukt niet meer.

‍

Of Sinterklaas

‍

Als je eenmaal weet dat Sinterklaas niet bestaat, kun je niet besluiten om er vanaf morgen toch weer in te geloven. Ook niet als je vroeger fantastische herinneringen aan hem had.

‍

Je weet inmiddels te veel.

‍

Zo voelt alcohol voor mij ook. Ik drink inmiddels sinds 2016niet meer en ik kan me oprecht niet voorstellen dat ik er ooit weer mee zou beginnen.

‍

Niet omdat ik bang ben voor wat er gebeurt als ik één glas neem. Niet omdat ik mezelf regels heb opgelegd waar ik me de rest van mijn leven aan moet houden.

‍

Ik wíl het gewoon niet meer.

‍

Om te beginnen vind ik alcohol inmiddels niet eens lekker. Ik zou mezelf er bijna weer aan moeten leren wennen.

‍

Maar belangrijker is dat ik inmiddels weet hoe mijn leven zonder alcohol voelt. Ik weet hoe het is om na een gezellige avond gewoon fris wakker te worden. Om niet een deel van mijn vrije dag kwijt te zijn aan brak zijn. Om ook tijdens een avond zelf helder te blijven en precies te weten wat ik zeg, doe en voel.

‍

En ik mis de versie van mezelf mét alcohol niet.

‍

Ik voel me zonder alcohol juist vrijer en losser. Ik voel beter wat ik zelf wil en heb meer echte verbinding met de mensen om me heen. Mijn emoties zijn stabieler. Mijn reacties zijn minder impulsief. Lichamelijk voel ik me beter en sterker.

‍

En misschien nog wel het belangrijkste: ik heb niet het gevoel dat ik iets moet laten. Alcohol heeft voor mij simpelweg zijn aantrekkingskracht verloren.

‍

Deze "Sinterklaas" bestaat niet meer.

Je kunt niet terug naar iets wat je niet meer gelooft

Dat vind ik misschien wel een van de interessantste dingen aan stoppen met alcohol. Van tevoren kun je denken dat je iets gaat opgeven. Dat er straks allemaal momenten komen waarop je eigenlijk wilt drinken, maar dat niet meer mag. Kerst. Oud en nieuw. Een etentje. Een vakantie. Een terras in de zon.

Zo voelde stoppen voor mij uiteindelijk helemaal niet.

‍

Er veranderde iets in hoe ik naar alcohol keek.

‍

En toen dát eenmaal veranderd was, hoefde ik mezelf niet voortdurend meer tegen te houden.

Natuurlijk heb ik herinneringen aan alcohol. Aan avonden waarop ik veel plezier heb gehad. Aan vakanties, feestjes en etentjes waar alcohol gewoon bij hoorde.

‍

Die herinneringen hoeven ook niet ineens slecht te worden omdat ik nu niet meer drink.

Net zoals een jeugdherinnering aan de kerstman niet minder mooi wordt wanneer je later weet dat hij niet bestaat.

‍

Het ene hoeft het andere niet uit te wissen.

‍

Ik kan terugkijken op een periode waarin alcohol een rol in mijn leven speelde en tegelijkertijd weten: daar hoef ik niet meer naar terug.

Met kerst merk ik dat misschien nog wel het meest

Juist in december is alcohol overal. Bij Sinterklaas. Bij het kerstdiner. Bij oud en nieuw. Een glas wijn bij het koken, champagne om twaalf uur.

‍

En toch voelt het voor mij niet alsof ik tijdens die momenten iets mis. Ik zit niet aan tafel met het idee dat iedereen iets mag wat ik mezelf heb verboden.

‍

Ik hoef niets vol te houden.

‍

Er is simpelweg geen discussie meer in mijn hoofd. Ik kán het nemen. Ik mág het nemen. Maar ik wil het niet.

‍

En dat is voor mij uiteindelijk vrijheid. Niet de zekerheid dat ik nooit meer alcohol zal drinken omdat ik dat ooit met mezelf heb afgesproken. Maar het besef dat ik inmiddels iets heb gezien wat ik niet meer níét kan zien. Eenmaal gestopt met geloven in deze Sinterklas, bleek er verrassend weinig reden om hem weer tot leven te wekken.

‍